|
|
***
Powiedzcie Jakiemowi, że ja...
Fiodor Timoftejewicz Abarniew
metrykę znajdę i syna mu ożenię,
ale na grzeczności niech on się zna...
Niech wie, że za trzy ruble takiego
interesu się nie robi... To "dzieło" ważne...
Wiedz, że stary nie pożałuje pieniędzy
wtrącił ostrożnie Walek ale chce na swoim
postawić i nie dać się popowi...
Krążą również pogłoski o złych ukazach carskich i Czerwonych Żydach.
Tematów jest zresztą mnóstwo. Za piecem w bożnicy regularnie zbiera
się specjalny komitet, składający się z poważnych i wykształconych Żydów.
Obradują przez cały bity dzień do późna w nocy. Bez reszty pochłonięci są pracą.
Chodziło tylko o godny wybór. Staremu Jakiemowi obecnie wszystko
jedno już było kto pójdzie; syn nie po jego myśli się żenił,
a wiedział na pewno, że ktoby nie poszedł, to taką dziewkę...
"najmyczkę" dostanie. Ostatecznie zdecydowali się na Kornija Burdygę,
ciotecznego Chomonta, wprawdzie mazura i z przybłędów się
wywodzącego, ale za to najbardziej wygadanego człowieka w całej wsi.
Tego Walka gwałtem za swata chciał mieć Ostap, jego też woli zadość uczynili rodzice.
Nagle, wydało mi się przez chwilę, że ziemia cała zmieniła się w piekło olbrzymie; potok, powódź płomieni objął nas że wszech stron; konie przyklękły na przednie kolana; a my obaj, przerażeni majestatem rozwścieczonej przyrody, staliśmy, niby w dwa słupy solne zmienieni. Kilka minut musiało minąć, zanim, po tem wstrząśnieniu, zdołałem
Wraz z kilkoma koleżkami poszedłem za nim. Okazując szacunek rebem
u znajdowaliśmy się w odpowiednim oddaleniu. Mieliśmy pewność, że
czeka nas niezła przygoda. Wierzyliśmy, iż zdając się na rebego,
powrócimy szczęśliwie do domów.Przecież nie idziemy z byle kim!
Z Fediem Obirniakiem pogadać nam potrzeba,
on w "moskalach" różnej "gramoty" się wyuczył,
gadajom ludziska, że on był pisarzem u jakiegoś znacznego
generała, czy co... Z Fediem pogadać! Jakiem słuchał z
wytrzeszczonemi oczyma i nie mógł zrozumieć, jaki mógł być
cel "gadania" z Fediem. Machinalnie jednak powtórzył ostatnie
słowa Walka: Z Fediem pogadać!...
Wpajali w nią przekonanie, że utrata niewinności...
zmarnowanie się to grzech śmiertelny, najstraszniejszy..
. grzechu namawia. Brr! brr! paskuctwo! szepnęła mimowoli
i splunęła z obrzydzeniem. W miarę myślenia o swem położeniu
przypominała sobie, co jej opowiadały dziewczęta katoliczki,
I twój tam będzie. Prosił, żebym ci to przekazała. Jest pewien, że będzie miło.
Przyjdź, kochanie. Zapewniam cię, żeniech to, moja Dobryś, zostanie między nami.
Zaczekaj jeszcze, Chasiu Bejło. Nic się twojej gospodyni nie stanie, jeśli obiad spóźni
się o godzinę. A że chce jeść, to niech ją robaki żrą albo jakaś insza cholera.
Ach, omal zapomniałabym. Nie przesiewaj zbytnio tej mąki. Ta od mąki powiedziała,
żeZłodziej, moja Dobryś! O mało co nie wyrwał mi torby z zakupami. Szczęście, że
się spostrzegłam. Zobacz, sprawdź, Chasiu Bejło, co to za zbiegowisko?
Na chrześciańskie pozdrowienie Na wieki wieków! I nie wstając
nawet, strugał dalej. Białe cienkie wiory sunęły się] z pod ostrza
noża niby z pod hebla, a robotnik pocmokiwał tylko radując
się swą robotą. Niby kość!.. Niby żelazo! szeptał sam do
siebie. Nagłe przypomniawszy sobie, że mu coś i do gościa przemówić
wypada, rzekł uprzejmie: Usiądźcie ta sobie panie, gospodarzu
choćby na tej tu beczce, i gadajta co nowego. Myśl jednak Walka była
stale przy luśni, bo nie czekając na odpowiedź Jakiema, mówił dalej:
A mieliśta wy kiedy taką grabinę jak ta moja, co ją strużę, hej ha!
Nie sromajcie się powiedzieć... Wasze ruskie ludzie żadnego nie wiedzą
sposobu do gospodarstwa.
kiermasz ofert
SUPER DOPRACOWANA ławka+stojaki+mod - Tryton III (numer 336572978)
/* standard elements */
#user_field a
#user_field a:hover
#user_field
#user_field input
#user_field p
#user_field td
#user_field table.dane_techniczne
#user_field td.dane_techniczne_nazwa
#user_field td.naglowek
#user_field td.wartosc_techniczna
#user_field span.pogrubienie
#user_fi...29000Ax Czapka REPORTER - Zobacz Całą Kolekcję! (numer 342547589)
REPORTER
...
notatnik
igrzyska istmijskie. Mnie to wcale nie po myśli. Wiem bowiem,
kobiety, przystąpiłyśmy do ofiar. Nieco za domem była skała, której szczyt
przepaści i góry; Córa Fenicji, wybiegła z fal łona,
Jakby uspokojony własnymi słowy,
Oh You
docierają do niego, ale nie wyzwalają, tylko palą,
spytała dziewczynka. A odpowiedź brzmiała: - Nie, nigdy. -
Rzymie... Filenus roztrąca Ciekawych, krzycząc:
I want to forget....to disremember ..... about all and all
potwierdzało opowieść. W następnych dniach
komputer
Archer MacLean's Pool
Kolejny symulator gry w bilard, który wyszedł spod ręki Archera MacLeana. Program zawiera dokładnie ten sam silnik co Jimmy Whites Whirlwind Snooker, ale w porównaniu do niego, znajdziemy tu więcej opcji konfiguracyjnych oraz możliwości rozgrywania partii.The Games '92: Espana
The Games 92: Espana to gra sportowa wyprodukowana przez firmę Creative Materials dla Ocean, która odwołuje się do Letnich Igrzysk Olimpijskich w Barcelonie. Jako trener i zawodnik w jednym, gracz weźmie udział w szeregu konkurencji sportowych i spróbuje sięgnąć po jak największą liczbę medali.
nauka
Ameryka Łacińska. Literatura.
Ameryka Łacińska. Literatura. Obejmuje piśmiennictwo krajów Ameryki Południowej i Ameryki Środkowej z Meksykiem, gł. w języku hiszp. (tzw. literatura hispanoamer.) oraz portugalskim i fr. (Antyle), zw. też literaturą latynoamer., a w odniesieniu do twórczości w językach hiszp. i portugalskim — iberoamerykańską. Rozwijała się w ścisłym związku ze spuścizną cywilizacji miejscowych oraz wkładem kulturowym eur. kolonizatorów i imigrantów; odrębność hist. poszczególnych regionów nadała oryginalne oblicze literaturom nar. kształtującym się od XIX w. Literatura okresu kolonialnego jest często powieleniem wzorców zaczerpniętych z literatur metropolii: XVI w. — piśmiennictwo historiograf., kroniki i eposy dokumentujące dzieje konkwisty w duchu epiki renes. (H. Cortés, B. Díaz del Castillo, B. de Las Casas, A. de Ercilla y Zúñiga); XVII w. — poezja pod wpływem gongoryzmu (Juana Inés de la Cruz, Meksykanka — jedyna oryginalna poetka tych czasów); XV...
wiedza
KUBIZM
Kubizm, Georges Braque, Martwa natura: "Le Jour", 1929
Kubizm, Pablo Picasso, Trzej muzykanci, 1921
kierunek w sztukach plastycznych, rozwijający się we Francji od 1906, zainicjowany przez P. Picassa i G. Braque'a; nazwa od łac. cubus, czyli kostka, wprowadzona przez krytyka L. Vauxcelles w 1909; apogeum k. przypada na lata 1907-14. Właściwy k. był poprzedzony okresem tzw. prekubistycznym, w twórczości Picassa, zdominowany przez wpływ malarstwa P. Cézanne'a, sztukę prymitywną, a zwł. rzeźbę murzyńską, kiedy to forma została poddana geometryzacji (Panny z Awinionu). Podobnie G. Braque zmierzał do podkreślenia plastyczności bryły przez uproszczenie i geometryzację formy (pejzaże z l'Estaque). 1909-11 to faza tzw. kubizmu analitycznego, Picasso i Braque pracowali nad skonstruowaniem nowej przestrzeni, która pozwala ukazać na płaszczyźnie obrazu równocześnie wszystkie aspekty przedmiotu; był on przedstawiany jednocześnie z różnych punktów widzenia i rozbity na części elementarne. Do 3 ...DEKORACJA TEATRALNA
Dekoracja teatralna: Lidia i Jerzy Skarżyńscy Diabły z Loudun, 1969
ukształtowanie przestrzeni sceny za pomocą elementów plastycznych, architektonicznych i świetlnych, stanowiące tło przedstawianej sztuki czy widowiska; wykonywana przeważnie z lekkich materiałów: drewno, dykta, tektura, płótno i inne materiały tekstylne. Zasadniczymi elementami d.t. są podesty, schody i ściany (blejtramy obite płótnem), które dzielą się na stojące (kulisy; fermy - czyli elementy ustawione na dalszych planach, wycinane, wyobrażające pejzaż lub jego elementy; zastawki i ściany właściwe) i wiszące: prospekty, czyli malowane tła, zwijane na wałkach jak mapy i podnoszone lub spuszczane; przecięcia, czyli prospekty z powycinanymi otworami dającymi wgląd w dalsze plany; paludamenty, czyli fartuchy wieszane w górze sceny, malowane i wycinane w dolnych częściach, imitujące chmury, listowie drzew, lambrekiny itp., ich zadaniem jest też przesłonięcie przed wzrokiem widzów instalacji sznurowni; miękkie kulisy i...
żeglowanie
gór rozjaśniają się od promieni słońca, a równina cała znajduje się w cieniu.
W tych chwilach przejściowych, następujących zwykle po wielkich wstrząśnieniach i wysiłkach fizycznych,
ogarniało monarchę osłabienie umysłowe i opuszczała go wola, tak, że stary Karol VI zgadzał się
na wszystko, co mu podsuwano, choćby to było ze szkodą jego interesów własnych lub spraw królestwa.
W tych godzinach rekonwalescencji odczuwał przede wszystkim potrzebę opieki i jakiejś słodkiej łagodności.
To tylko jedno przez pewien czas mogło by było powrócić organizmowi temu, zużytemu przez
troski wojen domowych, wojen z wrogami kraju, swobodę, której w przedwczesnej swej starości tak
bardzo potrzebował.
Karol VI znał zło i niemożność zaradzenia złemu. Widział królestwo rozrywane na trzy części, które
silna ręka podtrzymać by mogła; czuł, że potrzebna jest silna wola monarchy, a on, biedny starzec,
110
biedny szaleniec, był widmem zaledwie. Jak człowiek zaskoczony nagle trzęsieniem ziemi, słyszał
zruszony i bardzo rad czemuś.
Nic nie wiesz? zapytał mnie. Nowiny! Bardzo wielkie nowiny! Dość już ci się naprzykrzałem
mymi radami, abyś był ostrożny. Dziś przeciwnie, przychodzę ci powiedzieć:
chwila czynu jest bliska. Ba! nadeszła!...
Dzięki niech będą bogom! Cóż się stało?
To, że jeśli Galia nie powstała jeszcze, to jutro będzie w ogniu. Te wszystkie ludy, które
mają senaty wrogie Rzymowi, są zgodne w tym względzie; te zaś, których senaty są dla
Rzymu przychylne, nie myślą teraz o niczym innym, jak o tym tylko, aby obalić swych senatorów
i połączyć się z tamtymi. W Arwernii Wercyngetoryks15, syn Celtila, walczy już z powodzeniem
z partią pokoju, która ma na czele jego stryja Gobanicjona. Trzeba tylko, aby ktoś
rozpoczął.
Czemuż nie my?
Nie. Dziś inny lud winien dać początek. Na nas przyjdzie jeszcze kolej. Trzeba, aby lud
ten mieszkał nad Loarą, w środku Galii, tak aby rzucone przezeń hasło do boju dotarło do
wszystkich krańców Galii równocześnie niema
po raz pierwszy słodyczy
modlitwy, wypowiedzianej z czystego, choć bolejącego serca, zasnąłem spokojnie, nie
troszcząc się o to, co się ze mną stanie.
Nazajutrz zbudził mnie stróż więzienny zawiadamiając, że wzywają mnie na komisję.
Dwaj żołnierze zaprowadzili mnie przez podwórze do domu komendanta, zatrzymali się w
sieni i wpuścili samego do pokojów.
Wszedłem do sali dość obszernej. Przy stole pokrytym papierami siedziały dwie osoby:
podeszły wiekiem generał o surowej, chłodnej twarzy i młody kapitan gwardii, lat dwudziestu
ośmiu, o bardzo przyjemnej powierzchowności, łatwy i swobodny w obejściu. Przy osobnym
stoliku pod oknem siedział sekretarz z piórem za uchem, pochylony nad papierem, gotowy do
zapisywania moich zeznań. Zaczęła się indagacja. Spytali mnie o imię i rodowód. Generał
zapytał, czy nie jestem synem Andrzeja Pietrowicza Griniowa, a po mojej odpowiedzi
odezwał się surowo:
Szkoda, że tak szanowny człowiek ma tak niegodnego syna!
Odparłem spokojnie, że jakie
|
